Met zijn nachtelijke stadsgezichten, verlaten zeedijken en introspectieve zelfportretten ontwikkelde Léon Spilliaert (1881-1946) een heel eigen beeldtaal. Zijn werk beweegt tussen symbolisme en expressionisme en roept een sfeer op van stilte, melancholie en vervreemding.
De tentoonstelling Soleil Noir in Villa Empain brengt ongeveer honderd werken van Belgische kunstenaars samen, waaronder een dertigtal werken van Spilliaert. Zijn oeuvre wordt in dialoog gebracht met dat van tijdgenoten als James Ensor, George Minne en Constant Permeke, maar ook met latere kunstenaars die door hem werden beïnvloed.
De tentoonstelling belicht onder meer zelfportretten, landschappen, de Noordzee en de menselijke figuur. Zo wordt duidelijk hoe Spilliaerts persoonlijke visie een blijvende plaats kreeg binnen de Belgische moderne kunst.
Reacties